Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, czy Wasz pies faktycznie ogląda telewizję? Nowe badania odkryły, że wielu czworonożnych przyjaciół angażuje się w oglądanie telewizji, a ich reakcje zależą nie tylko od tego, co dzieje się na ekranie, ale także od ich osobowości — od poziomu pobudzenia po lękliwość. Interesującym faktem jest, że starsze modele telewizorów, które miały niską częstotliwość odświeżania, mogły powodować efekt migotania, przez co psy miały trudności z percepcją wyraźnych obrazów, ponieważ są bardziej wrażliwe na to zjawisko niż ludzie. Współczesne telewizory, z wyższą rozdzielczością i większą częstotliwością klatek, a także odpowiednio dobranymi paletami kolorów, zdecydowanie ułatwiają naszym pupilstwom odbiór treści filmowych.
Odkrywanie Psiej Telewizji
Zespół badaczy z Uniwersytetu Auburn w Stanach Zjednoczonych przeprowadził interesujące badanie, aby lepiej zrozumieć, jak psy interagują z telewizorem. Chcieli oni zidentyfikować, jakie obrazy i dźwięki przyciągają ich uwagę oraz w jaki sposób ich indywidualne cechy, takie jak temperament, wpływają na tę interakcję. Naukowcy zwrócili uwagę, że psy jako zwierzęta domowe są narażone na wiele sztucznych bodźców, których nie spotkałyby w naturalnym środowisku. Telewizory dostarczają dwuwymiarowych obrazów, które mogą być określane jako realistyczne na poziomie wizualnym i dźwiękowym. W obliczu postępującej digitalizacji oraz przekształcających się warunków życia psów, ważne jest, aby zrozumieć, jak reagują one na stymulacje płynące z telewizora. Terminy, takie jak „interwencje poprawiające dobrostan”, oznaczają działania mające na celu poprawę fizycznego, psychicznego i emocjonalnego samopoczucia zwierząt. W tym kontekście istotne jest rozważenie, czy właściciele mogą zostawić telewizor włączony, kiedy wychodzą z domu, aby zająć lub odwrócić uwagę swoich pupili.
Metoda Badawcza
Badacze zaprojektowali nowy narzędzie, nazwane „Skala Oglądania Telewizji przez Psy” (DTVS), składająca się z 16 pytań, które miały na celu pomiar reakcji wizualnych i słuchowych psów na różne bodźce telewizyjne, takie jak obrazy psów, ludzi, obiektów martwych oraz dźwięków. Dalszym krokiem było przeprowadzenie badania online, w którym wzięło udział 650 psów, z których 453, które oglądały telewizję, zostały włączone do końcowej analizy. Oprócz danych zebranych poprzez DTVS, badacze gromadzili także informacje demograficzne, takie jak wiek, płeć, rasa oraz status sterylizacji/kastracji, a także oceniali temperament psów za pomocą dwóch uznawanych narzędzi: PANAS (Skala Pozytywnej i Negatywnej Akwizycji) oraz DIAS (Skala Oceny Impulsywności psów).
Uniwersytet Auburn to publiczny uniwersytet badawczy znajdujący się w Auburn, Alabamie, USA, znany z różnorodnych programów, w tym z weterynarii. Skala PANAS jest psychologicznym narzędziem używanym do pomiaru pozytywnych i negatywnych afektów, dostosowanym do potrzeb badania psów, natomiast DIAS to specjalnie zaprojektowana skala oceniająca impulsywność u psów.
Percepcja Psów Wobec Telewizji
Wyniki badań sugerują, że psy reagują na telewizor, lecz ich reakcje są różne w zależności od bodźców. Wyróżniono trzy główne wymiary zachowań:
- DTVS Tych Zwierząt: reakcje na bodźce zwierzęce, takie jak inne psy, zwierzęta domowe oraz dzikie zwierzęta.
- DTVS Śledzenie: zachowanie, w którym pies fizycznie podążał za obiektem wychodzącym poza ekran, co sugerowało, że oczekiwał, iż obiekt dalej istnieje w rzeczywistości.
- DTVS Nie-Tych Zwierząt: reakcje na ludzi oraz martwe obiekty, takie jak samochody czy dzwonki do drzwi.
Reakcje psów były bardziej uzależnione od tego, co widziały lub słyszały (zwierzęta vs. nie-zwierzęta), niż od tego, jak to postrzegały (wzrok vs. słuch). Psy bardziej reaktywne emocjonalnie częściej wykazywały zachowanie „śledzenia”, co sugeruje ich silniejsze zaangażowanie. Z kolei psy, które były bardziej lękliwe, reagowały silniej na nie-zwierzęce bodźce, takie jak dźwięki samochodów. Zauważono, że wiek, płeć, status sterylizacji/kastracji, grupa ras czy impulsywność nie miały znacznego wpływu na interakcje psów z treściami telewizyjnymi. Poprzednie doświadczenie z telewizorem również nie miało zauważalnego wpływu na reakcje psów. Naukowcy zaznaczyli, że ich badanie może posłużyć jako przewodnik dla właścicieli psów, którzy chcą poprawić dobrostan swoich pupili poprzez telewizyjne bodźce, które mogą być znaczące w ich codziennym życiu.
Ograniczenia Badania oraz Przyszłe Kierunki
Zdecydowane ograniczenia badania dotyczą małej reprezentacji uczestników, ponieważ większość z nich miała psy, które już reagowały na telewizor. Chociaż właścicieli psów, które nie oglądały telewizji, zachęcano do udziału, ich liczba była niewystarczająca. Ponadto ocena zachowań opierała się na zgłoszeniach właścicieli, zamiast na bezpośrednich obserwacjach. Informacje dotyczące rozmiaru lub typu ekranu (np. LED czy OLED) zostały zebrane, ale nie analizowane statystycznie. Badanie nie uwzględniało także wyboru konkretnego rodzaju programów emitowanych dla psów.
Jednakże dla właścicieli psów to badanie dostarcza użytecznych rekomendacji. Po pierwsze, potwierdza, że psy rzeczywiście w sposób znaczący angażują się w oglądanie telewizji, zwłaszcza gdy na ekranie pojawiają się inne zwierzęta. Po drugie, w praktyce, jeśli pies jest bardzo pobudliwy lub reaktywny, niektóre programy mogą być dla niego zbyt stymulujące lub stresujące. Telewizyjne programy zaprojektowane specjalnie z myślą o psach mogą stanowić skuteczne narzędzie wzbogacające ich życie, szczególnie dla psów o określonym temperamencie. Tego typu programy mogą być także przydatne w schroniskach dla zwierząt. Badanie zostało opublikowane w recenzowanym czasopiśmie naukowym Scientific Reports.
